Geçtiğimiz günlerde Kanal E televizyonunda yayınlanan "Anılarla Elazığ" programının çekimi için ziyaret ettiğimiz Harput Musikisi`nin usta ismi Enver Demirbağ`ı evinde yalnızlığıyla baş başa bulduk. Son bir yıldır hastalığı nedeniyle yatağa bağlı yaşamak zorunda kalan usta sanatçı maalesef ki hastalığın pençesinde ve yapayalnız. Gördüklerimiz karşısında derin bir üzüntü içine girsekte, usta sanatçı için hala bir şeyler yapılabileceği inancımızı kaybetmedik.

Usta sanatçının evine kendisine yoldaşlık eden Hasan Taydaş abimiz ve Kanal E televizyonu Spor Koordinatörü Coşkun Kamaç ile gittik. Büyük Üstad Demirbağ aynı zamanda Coşkun Kamaç ağabeyimizin baba dostu.

Açıkçası Enver Demirbağ`ın evine giderken karşılaşacağım tabloyu tahmin bile edememiştim. Belki de Coşkun ağabeyim de bu tabloyu düşünememişti. Koca sanat çınarı, bir avuç kalmış ve yatağa adeta yapışmış gibi. Sesiyle kalplerin pasını silen, ruhları şad eden o değer, kimsesiz bir odada şaşkın bakışlarla bize bakıyordu.

Enver Demirbağ`ın yaşadığı eve girdiğimizde, bizleri şaşkın bakışlarla karşılasa da daha sonra yüzünü bir nebze olsun güldürmeyi başardık. Önce ellerini öptüğümüz usta sanatçı, bir zamanlar sesinin yankılandığı Elazığ sokaklarında sessizliğe boğulmuş durumda. Yatağında bırakın kalkmayı yerinde bile doğrulamayan üstad aynı zamanda konuşamıyor da. Ancak bizler için bakışından yansıyan "hoş geldiniz" mutluluğunu anlamak zor olmadı. Sonra kameranın kendisini çekmesiyle mutluluğu yüz ifadesinden okunan usta sanatçının yalnızlığını bir sürede olsa gidermeye çalıştık. Ardından tekrar elini öperek Enver ağabeyimizi o sessiz odanın içinde bırakıp kalabalık sokaklara doğru yola koyulduk.

O günden beri gördüklerim karşısında üzüntüm benden uzaklaşmıyor.  Bir zamanlar besteleri için yarışılan ve sesini dinlemek için peşinden koşulan usta sanatçı bir başına ve yalnız. Vefasızlığın en acı örneğini yaşadığımız bu durum karşısında söylenecek çok şey var.

Sanatçılarımıza verdiğimiz değer bu mu? Yıllarını Elazığ Musikisi`ne adamış bir isim. Eserleri ile meşhur olmuş nice sanatçı. Ama o şimdi yalnız. Bu yaşanılanlardan hepimiz bir ders çıkarmalıyız. Sanatçıların kolay yetişmediğini az çok biliyoruz. İyi sanatçıların unutulamayacak kadar değerli olduklarını da.

Başta Elazığ olmak üzere Sanat Camiasının Enver Demirbağ`a vefa borcu olduğunu düşünüyorum. Hiç bir şey yapılamıyorsa yaşadığı eve gidip yalnızlığını bir saat bile olsa paylaşmak, elini öpmek bile ona gösterilecek bir vefa örneğidir. Belki maddi bir ihtiyacı olmasa da manevi olarak çok şeye ihtiyacı var. Haydi Elazığ Enver Demirbağ bizim ilgimizi bekliyor. Yalnız bırakmayalım Büyük Ustayı.  Hasta yatağında sevenlerinin bir tebessümünü bekliyor. Büyük sanatçılara verdiğimiz değer, ne kadar insan olduğumuzla orantılıdır. İnsanlığımızı en somut şekilde gösterelim. Büyük üstad yıllarca okuduğu türküde söylediği gibi   ‘`Geçti ömrüm ne çare...``. Beklide hepimizin bir gün bu sözleri zihnimizde yaşayarak anlamlandıracağızdır. Bugün Enver Demirbağ bu sözleri yaşamakta yarın bizler...

Mendilim işle yolla
İşle gümüşle yolla
Diyar yar haldan bilmez diyar yar
Söz anlamaz ne çare
İçine beş elma koy
Birini dişle yolla
Diyar yar halden bilmez diyar yar
Geçti ömrüm ne çare...

Mendilim iri dallı
Ucunda lira bağlı diyar yar
Haldan bilmez diyar yar
Söz anlamaz ne çare
Her kime gönül versem
Yar başım sana bağlı diyar yar
Haldan bilmez diyar yar
Geçti ömrüm ne çare...

Kara taş boyanır mı
Öpsem yar uyar mı
Diyar yar halden bilmez diyar yar
Söz anlamaz ne fayda
Sen orada ben burada
Buna can dayanır mı
Diyar yar halden bilmez diyar yar
Söz anlamaz ne çare...